Voorgeschiedenis
Het probleem van digitale duurzaamheid is gaandeweg zichtbaar geworden in de laatste decennia van de twintigste eeuw. Aangezien al snel duidelijk werd dat structurele oplossing van het probleem de middelen van individuele organisaties te boven ging, ontstonden samenwerkingsverbanden, meestal in de vorm van een project. Zo doen het Nationaal Archief en de Koninklijke Bibliotheek sinds 2004 gezamenlijk onderzoek naar emulatie, en werken op audiovisueel gebied het Nederlands Instituut voor Beeld en Geluid en het Filmmuseum samen. Uit de wetenschappelijke sector is het DARE-project van SURF bekend, waarbij de duurzame opslag van onderzoeksresultaten werd gewaarborgd door een overeenkomst tussen de universiteitsbibliotheken en de Koninklijke Bibliotheek. DANS werkte met onderzoekers samen bij de opzet van thematische ontwikkelprogramma’s en data-archieven, bijvoorbeeld op archeologisch gebied.
Naast de gezamenlijke uitvoering van projecten, ontstond er ook aandacht voor kennisuitwisseling. Zo kwamen verschillende instellingen met enige regelmaat bijeen om met elkaar van gedachten te wisselen over onderwerpen op het gebied van digitale duurzaamheid, zoals bijvoorbeeld webarchivering.
In 2007 namen DANS en de Koninklijke Bibliotheek het initiatief om te komen tot een meer gestructureerde aanpak van de problematiek van digitale duurzaamheid in Nederland. Naar analogie van initiatieven in Engeland (de Digital Preservation Coalition) en Duitsland (NESTOR) initieerden DANS en de KB een aantal verkennende gesprekken met andere publieke organisaties die digitale duurzaamheid tot hun kerntaak rekenen. Dit leidde in 2008 tot de oprichting van de Stichting Nationale Coalitie Digitale Duurzaamheid met tien leden.
